Daleko, 80 milionów kilometrów stąd... skończyła się burza piaskowa. Na planecie bordowo-czerwono-pomarańczowej, gdzie rok trwa dwa lata, góry mają po 24 km wysokości, a której tajemnic strzeże Wielki Galaktyczny Ghul pożerający statki kosmiczne. Na niezmierzonej pustyni skończyła się trwająca od czerwca burza. Tony piasku wirującego w powietrzu opadły całkiem zmęczone. Wiatr ucichł a wszystkie skałki i kamyki znieruchomiały. Kratery urwiska i pagórki pokryte były czerwonym pyłem. Zamieszanie, jakie przed chwilą kotłowało się w powietrzu zamilkło zupełnie. Nastała cisza.

Na planecie było ich tylko dwóch. Przez ostatnie sześć tygodni na powierzchnię nie dochodziły promienie słoneczne, ich baterie słoneczne były na wyczerpaniu. Połączenia z bazą były sporadyczne i energooszczędne. Aż skończyła się burza. Nareszcie widać było niebo i wstało słońce. Po przejściu pandemonium, chciałoby się otrząsnąć z piachu i powiedzieć, „Hej, no i nie było tak najgorzej. Nieźle się trzymamy”. Albo, „Eh stary, mało brakowało”. Ich chwytaki, próbniki, kółka i kamery pokrywała kilkucentymetrowa warstwa pyłu. Jeden z nich, Spirit, poruszył wysięgnikiem strząsając piasek z części paneli słonecznych, zarejestrował kilka zdjęć. Ale w pobliżu nie było nikogo do kogo mógłby się odezwać. W oddali też nie było nikogo. Bezkresna pustynia rozciągająca się po horyzont zastygła w bezruchu. Na misję wysłano ich razem, ale nikt im nie powiedział, że tak naprawdę będą przeraźliwie sami, i przez kolejne lata będą się szwędać po pustej planecie nie mogąc nawet otworzyć kanału radiowego między sobą. Cisza, piasek i odcienie czerwieni. Dzień po dniu, przez całe lata.

Gdzieś daleko, na przeciwległej półkuli, na wpół zakopany w czerwonym pyle Opportunity uruchamiał właśnie transmisję danych na Ziemię. Czas zabrać się do roboty przed zimą, zanim temperatury opadną do -140*C...

~to the unwearing explorers
Spirit & Opportunity

Zostałam milionerką.. Mam 3.15 miliona dolarów amerykańskich, już. Właściwie.. nie musze już pracować. Zainwestuję sobie w coś, i będę tylko kosić kasę.. do końca życia. :)

Miło prawda?

A to za sprawa jednego mejla od mego dobroczyńcy i wybawcy pana dr. Kaburi Yusufa …

Pan dr. Kaburi Yusuf jest szanowanym dyrektorem działu kont i audytu w Banku Afrykańskim w Ouagadougou (=Wagadugu, stolica Burkiny Faso!, niech wam się nie wydaje że jak cos ma śmieszną nazwę to nie istnieje.. [guilty]). I ten otóż odkrył on, iż na koncie jednego z zagranicznych klientów Banku Afryki zalega niebagatelna suma 10.5 mln $. Zalega, jako że właściciel konta w roku 2001 zginął wraz ze swoja najbliższa rodziną (żona i synem) w strasznym wypadku samolotowym (to najczarniejsza strona tej historii). I zatem, tu powstaje trudność, ponieważ wszystkie osoby wymienione jako uprawnione do podjęcia pieniędzy, niestety nie żyją, a prawo bankowe wymaga, aby po 8 latach bezpańskie pieniądze włączyć do rezerw bankowych. Jak zapewne szybko już obliczyliście, termin się zbliża, a jakąż niepowetowaną stratą byłoby pozwolić tym pieniądzom się, no jakby nie było, ‘zmarnować’..

I tu oto z pomocą przybywa samarytanin i filantrop z zamiłowania, dr. Kaburi Yusuf! :) Jeżeli tylko postanowię w łatwy i przyjemny sposób uwolnić Bank Afryki od ciężaru 10.5 mln $, to Pan Yusuf, i jego koledzy, zaaranżują wszystko tak, iż to właśnie ja zgłoszę się jako partner biznesowy nieszczęśliwie zmarłego pana milionera. Nie oszukujmy sie jednak, pieniądze prawdopodobnie zostałyby pobrane przez jednogo z anonimowych kolegów p. Yusufa. Jednak akurat tu burkińskie prawo bankowe jest dość szczegółowe i wymagające. Mianowicie jako że milioner, klient banku, był zagraniczny, zatem jego rodzina lub partnerzy biznsowi również powinni być z zagranicy, w żadnym razie Burkinianin. Myslę że jest to dla wszystkich wystarczająco jasne i wykazuje niepodważalną logikę, wszystko oczywiście najbardziej legalnie na świecie znajduje poparcie w obowiązujących w Burkinie Faso normach prawnych, których rzecz jasna my nie możemy znać, jednak wszystko jest już uzgodnione przez miejscowych prawników. Niestety jednak najwyższej jakości porady i usługi prawne kosztują, zatem 10% sumy zdobytej, będzie przeznaczone na koszty organizacyjne, 60% przypadnie organizatorom i pomysłodawcom projektu. A mi za mój wkład (minimalny) oraz udostępnienie tożsamości celem pobrania owej sumy (czyli praktycznie nic trudnego ani kosztownego), dostanie się oszałamiające 30%. Jak bardzo mi się to opłaca nawet nie mogę ująć w słowa. No właściwie nic nie musze robić, bo wszystko już zostało załatwione bezproblemowo i pieniądze tylko czekają na mój numer mojego konta aby ochoczo na nie spłynąć. :)

Cudownie.

A cudowność całego listu i sprawy bardzo, bardzo pilnej (jako zaznaczono w tytule mejla) pomnaża język, jakim jest ów list napisany. Jedną z wielu perełek musze wam tu zacytować. :

„I will not fail to bring to your notice that this transaction is hitch free and that you should not entertain any atom of fear as all required arrangements have been made for the transfer.”

Moja dusza anglofila się raduje i dlatego zamierzam wysłać Panu Yusufowi wszystko, czego tylko zapragnie, byleby jeszcze kiedyś do mnie napisał.